حرفهايي براي نگفتن

وقتی که خورشیدِ نیمه جانِ پاییز از لا به لای برگ درختان، بوسه می فرستد من... عطرِ گیسوانم را به باد می سپارم طعمِ گسِ دلتنگی هایم را به خرمالوها خواهم داد و ترک هایِ انارِ دلم را به مردِ انار فروش می دهم ... تا از سوی تو گذر کند شاید به آنی، به گاهی، به اندک لحظه ای مشام عطرِ گیسوانم..... طعمِ گسِ دلتنگی هایم...... و سرخِ بی تابِ دلم..... زیر بارانِ نرم نرمِ پاییزی تو را همچون منِ شیدا، مجنون کند.... حرفهايي براي نگفتن...

عروسِ طنازِ مهر می آید مهربان و عاشق و سرخوش افسون می کند مرا با دلبری های خرمالوهای گل انداخته با دل دلِ انار های سرخِ عاشق و عشوه هایِ رنگ به رنگ چنارها تا ببرد قرار از دلِ دیوانه.... دوباره عاشق ام کند... دوباره سرگشته.... و دوباره بی قرار.... در هوایی که نم باران دارد.... در فضایی که طعم شیدایی... حرفهايي براي نگفتن...